Yükleniyor..

Emine Karahocagil Arslaner

İnşa yayınları

Web sitemizde, 10 kategori'de, 199 adet makaleye yazılmış, 29 yorum bulunmaktadır.

    0

    Allah’ın Bizden ‘Dindar Nesil’ Talebi Var mı?

    Facebook'ta Paylaş ~ Twitter'da Paylaş ~ Friendfeed'ta Paylaş ~ Google'da Ara ~ Yorum Yap!

    Ülke gündemi hergün yeni bir sansasyonla dalgalanırken belli bir konu
    üzerinde sabit kalmanız, kendi akıntınızın sürüklediği şelalelere doğru yol
    almanız mümkün olmuyor.

    İstikrar” bizim gibi huzursuz zihinler için sadık kalınması
    zor bir disiplin.

    Eğer tartışılan konu hakkında edecek kelamınız varsa ve sırf çizginizi
    bozmamak için susmak zorunda olduğunuzu hissediyorsanız, derhal vicdanınız dile
    geliyor ve savaş başlıyor.

    İşte bu nedenlerle “Hellenizm ve Kadın” konulu yazıların
    arasına, ‘dindar nesil’ tartışmaları sırasında kafama takılanlar
    sıkıştırılacak.

    Geçelim…

    Başbakanın ‘dindar nesil’ yetiştirme hayalini anlamak zor
    değil. Anlamakta zorlanılan konu, böyle bir neslin karşı alternatifinin
    ‘ateist nesil’  olarak tanımlanması ve bir kötü örnek olarak da
    “tinerciler”in hatırlatılması olabilir.

    Burada ciddi bir bilgi eksikliğinden ziyade terminolojik kusur da söz
    konusu…

    Dindar neslin karşıtı ateist nesil değil, dinsiz nesildir.

    Dinsiz nesil ateist nesil değil, deist nesildir.

    Deist; bir tanrı inancı olan ancak herhangi bir dine mensup olmayanlara
    denir.

    Ateizm ise bir yaratıcının varlığına inanmama, onu yok sayma felsefesi olarak
    tanımlanır. Oysa Allah‘ın varlığına inanmayan biri onun varlığı veya yokluğu ile
    ilgili bir tartışmaya girmez.

    Dolayısıyla ateizm yok sayılan bir yaratıcı varlığın düşmanlığını yapmak,
    iman sahiplerine saldırmak, dinleri horlamak değildir.

    Ateizm, en uygun tabirle ‘tapım tanımamazlık’tır.

    Ateizmi bilen ateist -dini tercihi sorulmadıkça-; Allah, din, kitap
    tartışmasına girmez; bunların düşmanlığını ise kesinlikle yapmaz.

    Yurdumdaki ateistleri kasdetmiyorum tabi… Türkiye’de aşağı yukarı bütün
    ateistler din düşmanı olmasalar da, İslam düşmanıdırlar. Farkında olmadan
    kendilerine sayısız tanrılar edinmişlerdir ama sırf muhalif görüntüyü daha bir
    parlatıyor ve müslümanları çıldırtıyor diye ateist olurlar.

    Başbakan muteber nesli ‘dindar nesil’, onun kötü karşıtını da ‘ateist nesil’
    olarak ortaya koyarsa, kavram karmaşasından nükseden bu düşmanlık daha da
    pekişir.

    Oysa, dindar bir Hıristiyan misyoner İslam’ı tahrif etmek için türlü
    entrikalar çevirirken, hiçbir dine düşmanlığı olmayan ateist
    insanlığa daha çok nasıl faydalı olabilirim?
    sorusuyla meşgul olup müslümanlara sayısız hizmetler sunabilir.

    Demek ki ideal insan tipi ‘dindar’ değil, ‘ahlaklı’ olan insan tipidir.

    “Dindar olmak ahlaklı olmanın şartıdır” diyorsanız, son derece dindar bir
    insan olduğunu bildiğimiz eski ABD Başkanı Bush’u ahlaklı kabul etmemiz
    gerekir.

    İman dahi ahlaklı olmanın şartı değildir.

    Eğer öyle olsaydı henüz Allah’ı arayan Hz. İbrahim’in ahlaksız olduğunu kabul
    etmemiz gerekirdi. Oysa gerek Hz. İbrahim, gerekse vahiy almadan önceki haliyle
    Hz. Muhammed, son derece ahlaklı, hatta güzel ahlaklarıyla tanınan, bilinen
    insanlardı.

    Ahlaklı insanın en mümeyyiz vasfı Kur’an’a göre ‘salih amel’ dir.

    Bugün insanlığa hayrı dokunan bilim adamlarının büyük bir kısmının ne yazık
    ki ateist olduğu bilinen bir gerçektir. Bunun en mühim nedeni ise
    Hıristiyanlığın içindeki yüksek ahlaka ters (dünyaya gelen her insanın günahkar
    doğması, ruhbanlık müessesi vs gibi)  teolojik ayrıntılardır ama bu konuyu başka
    bir yazıda ele alalım.

    Bu kavramları yerli yerine oturttuktan sonra gelelim ‘dindar nesil’
    tartışmasında unutulan en mühim noktaya.

    ‘Dindar nesil’ tasavvurunun oluşumunda ilham alınan kaynak, -eğer İslam
    kasdediliyor ise- mutlaka Kur’an olmalıdır.

    Kur’an‘da acaba çocuklara dini telkini farz kılan bir ayet var mıdır?
    Kur’an’a göre çocuğun dini eğitimini kim verir? Aile mi, devlet mi?

    Her ne hikmetse onca yazılıp çizilmesine rağmen kimsenin aklına bu soruları
    sormak, cevaplamak gelmedi. Tabi bütün bu sorulara cevap ararken psikiyatrinin,
    pedagojik araştırmaların da bulgularını göz ardı etmemek gerekiyor.

    Bir insan hayatındaki periyodlar Kur’an‘da şu ifadelerle anlatılır;

    (…) “Böylece dilediğimizi belirli bir süreye kadar rahîmlerde tutar sonra bir
    bebek olarak çıkarırız. Artık kiminiz ergenlik çağına erişir, kiminize ölüm
    erken gelir, kiminiz de ne dediğini bilmez bunak bir ihtiyar oluncaya kadar
    yaşar.” (Hac/5)

    Kur’an’daki Baliğ ya da Buluğ (Arapça: بالغ ya da بُلوغ‎)
    kelimelerinden kasıt -dilimizde de çoğu zaman aynı ifadeyle karşılığını bulan-
    ‘ergenlik çağı’dır.

    Bebeklikten sonra başlayıp ergenliğe giriş dönemine kadar süren bu evrede
    çocuğun vicdan eğitimi başlar, gelişir ve sona erer.

    Kur’an’dan çocuk eğitimiyle ilgili ele alabileceğimiz tüm ayetler
    modern psikiyatrinin verileriyle de örtüşür.

    Şöyle ki;

    İsviçreli ünlü psikolog Jean Piaget çocukluktan ergenliğe
    uzanan dönemi dörde böler;

    1. Duyusal motor dönem (0-2 yaş)

    2. İşlem öncesi dönem (büyüsel dönem) (2-5/6 yaş)

    3. Somut işlemler dönemi (6/7-11/12 yaşlar) – (somut
    işlemsel dönem olarak da adlandırılır.)

    4. Soyut işlemler dönemi (11/12 ve sonrası) – (formel
    işlemsel dönem olarak da adlandırılır.)

    Bu süreç insanın hayaller ve realite arasında bocaladığı, savaştığı, verilen
    vicdani terbiyeyi kendi karakterinde somutlaştırdığı yoğun, yorucu dönemdir.

    Altı yaşına kadar olan büyüsel dönemde çocuğun içgüdüsel davranışlarında
    büyüsel tepkiler etkin olduğu için, çocukla diyalog kurulurken tüm bu majik
    unsurların özgür bırakılması, abartılmaması gerekir.

    Annelerimizin kapıya çarptığımız zaman bizleri teskin etmek için kapıyı
    suçlaması ve hatta kapıyı vurarak cezalandırması bu yüzden mükemmel bir eğitim
    tekniğidir.

    Çocuğun bu döneminde çevresindeki herşey canlı birer objedir. Vicdan eğitimi
    de işte bu çağda başlar ve herhangi bir dış yönlendirme olmadığı sürece, örneğin
    kendisine ait olmayan birşeyi izin istemeden almaz çocuk.

    Onu bu davranışa iten içgüdüler zamanla değişir, şekilden şekle girer ve son
    olarak yetişkin bir birey olduğu zaman mizacını oluşturacak unsurlardan biri
    olup karakterine yerleşir.

    Örneğin bir gün oyuncağı izinsiz aldığı takdirde oyuncağın ona kızacağını
    düşünürken, öbür gün oyuncağı koruyan meleğin ona kızacağını düşünür, ertesi gün
    -atıyorum- oyuncağı almamasının nedeni bir canavarın kendisini yutabileceği
    endişesi olabilir.

    Bütün bu majik devreler hızla hareket ederler ve zamanla çocuk tarafından
    realize edilirler. Bu süre sonunda çocuk istenen davranış şeklini benimsemiş ve
    karakteriyle harmanlamış olur.

    Bu hassas dönemde yapılan en büyük hatalardan biri ebeveynlerin rol
    modeli olduklarını unutmalarıdır.

    Kendisine yalan söylemenin sakıncalarından bahseden annenin yalan söylediğine
    şahit olan çocuk bocalar ve yalanın kötülüğünü bildiği halde onu bir davranış
    biçimi haline getiremez.

    Bir başka yanlış, çocuğun büyüsel kurgularını realize etmeye
    zorlamaktır.

    Bunlardan biri dini telkindir. Bu yaşlardaki dini telkinler doğuştan var olan
    doğallığa müdahale olacağı için çoğu zaman çocuk tarafından yanlış yorumlanır.
    Herşeyin -kendisi de dahil- herkes için var olduğunu zanneden ve
    olmak’ fikriyle dünyaya gelen çocuğa kainatın bir sahibi olduğunu
    anlatmak onda ‘sahip olma’ fikrinin gelişmesine yol açar.

    Anne ve babanın ‘sahip olma’ duygusunu destekleyen davranışları,
    örneğin çocuğun sahip olduğu bir takım meziyetlerinin eve gelen misafire
    abartılarak sunulması, alacağı sevginin ancak sahip olunacak şeylerle doğru
    orantılı olarak artacağı veya azalacağı duygusunun oluşmasına neden olur.

    Böyle bir eğitim metodu erk’in, özellikle de Kapitalizm’in işine gelir.

    Psikoloji’nin son 60 yıldır dile getirdiği ve halen tartışılan bu bulgular
    İslam’ın çocuk eğitimi perspektifine şaşılacak derecede uygundur.

    İslam teslim olmak demektir, teslim almak değil. Çocuğa yapılacak dini telkin
    onun iradesine müdahale etmek, bir anlamda onu teslim almaya çalışmak
    demektir.

    Bu yüzden Kur’an’da buluğ çağı ile, reşit olunan yaş bariz bir şekilde
    birbirinden ayrılır ve çocuk rüşdünü ispat edeceği çağa kadar dini hükümlerden
    sorumlu tutulmaz.

    Sorumluluk reşit olma yaşı ile başlar ve bu yaş açık olarak zikredilmez.

    Çünkü her insanın doğal bir harmonisi ve reşit olma yaşı vardır. Konuyla
    ilgili ayet durumu çok net izah etmektedir:

    “Ve yetimleri nikâh çağına ermelerine kadar gözetip deneyin, o vakit
    kendilerinden bir rüşd hissettiniz mi hemen mallarını kendilerine teslim edin”
    (Nisa/6)

    Ayette geçen ‘Beleğun nikâh’ (nikaha ermek ), fiziki olarak
    evlenebilecek yaşa ulaşmak, buluğa ermek demektir.

    Çocuğun buluğa ermesi, akli melekelerini kullanabilecek yaşa geldiği
    anlamına gelmez.

    Bugün modern hayat şartları veya hormonlu yiyeceklerden dolayı buluğ yaşı
    yediye kadar düşmüştür.

    Yedi yaşında, daha akli melekelerini tam anlamıyla kullanamayan ve sorumluluk
    yüklenemeyecek durumda olan birine herhangi bir dinin tebliği yapılmaz,
    yapılırsa sağlıklı sonuçlar alınmaz.

    Çocuk buluğ çağına kadar geçen süre zarfında ebeveynleri tarafından
    yönlendirilerek ve onları modelleyerek bir ‘ibadet alışkanlığı’ kazanabilir
    ancak bu durum, adı üstünde bir ‘alışkanlık’tan öteye gitmez.

    Bu şekilde yetiştirilen bir kişi için ‘din’ törensellikle anlam kazanacaktır
    ve kendisiyle benzer bir eğitime tabi tutulamamış veya tutulmamış kişileri kendi
    dininden saymayacak, dışlayacaktır.

    İslam’a göre kişi kendi nefsinden sorumludur.

    Çocuklar bir süre için anne ve babaya teslim edilmiş emanet, dahası bir
    imtihan vesilesidir.

    Anne ve baba ancak örnek olmak suretiyle çocuklarını din ve ibadet
    hayatlarına ortak edebilirler.

    Bilinçli dini tebliğ ise ancak akıl beliğ oldukları, yani insanlığa ait din,
    dil, milliyet, tarih ve kültür gibi zenginlikleri kavrayabildikleri bir çağda
    soracakları sorulara cevap olmak üzere aile tarafından sunulur.

    Bir imtihan enstrümanı olan çocuğa ailenin sunması gereken en önemli eğitim,
    vicdani eğitimdir ve bu eğitim yalnızca iyi modellerin bulunduğu bir çevrede
    edinilir.

    Paraya ihtiyacı olduğu halde sokakta bulduğu cüzdanı hiç tereddüt
    etmeden sahibine ulaştıran insan vicdani eğitimini doğru ve eksiksiz almış
    insandır.

    Benzer bir durumda olan ve bulduğu cüzdanı aldığı dini terbiyeden
    dolayı sahibine ulaştıran kişi ise rasyonel hareket eden kişidir.

    Kişi burada karşısındakine karşı bir sorumluluk hissetmez. Sorumluluk duyduğu
    tek durum vardır, Allah’a karşı kendi durumu.

    Onu bu davranış biçimine sevkeden saik, yani cezalandırılma korkusu veya ödül
    alma arzusu ortadan kalkarsa, sahibi ortalarda görünmeyen bir malı sahiplenmek
    bu kişinin nazarında meşruiyet kazanır.

    Kişi inancını yitirmese dahi, vicdani dürtüler davranış biçimi olarak
    karaktere yerleştirilmediği için küçük detaylar çoğu zaman önemsizleşir.

    Çünkü bu insan işlediği her salih ameli bir zorunluluk duygusuyla
    yerine getirmektedir, sorumluluk duygusuyla değil. 

    Zorunluluk duygusu bazen yorucu olur ve baştan itibaren ‘sahip olmak’
    duygusuyla yetiştirilen insan gün gelir inandığı Allah’ın yerine farkında
    olmadan Altın Buzağıyı yerleştirir.

    Gelelim diğer tartışma konusuna…

    Devletin dindar nesiller yetiştirmekle mükellef olduğunu düşünenler
    önce dünya üzerinde dini eğitim veren bir devlet örneği göstermeliler.

    Devletten böyle bir hizmet bekleyen, devletin başındakilerin değişmesi ile
    birlikte değişecek ideolojik zihniyetten dolayı katlanmak zorunda kalacağı
    zillete de razı olur.

    Öncelikle din eğitimini ve dini eğitimi ayırmak zorundayız.

    Devlet din eğitimi verir, hatta vermelidir ancak dini eğitim veremez.

    Oysa bugün Türkiye’de din eğitimi verilmediği halde Sünni İslam’ı vaaz eden
    bir sistem ve dini eğitim mevcuttur.

    Nedir bunun sakıncası?

    Türkiye’de yaşanan tek din Sünni İslam değildir.

    Bu nedenle laik(!) Türk devletinin bir kurumu olan Diyanet’in mevcudiyetinin
    legalliği ile birlikte etik yapısı da tartışmalıdır. Sadece Sünni Müslümanlara
    hizmet veren bu kuruma aktarılan vergiler ne yazık ki sadece Sünni
    Müslümanlardan tahsil edilmemektedir.

    Eğer Türk devletinin böyle bir kuruma ihtiyacı var ise, en azından yapısını
    İslam ahlakına uydurmalı ve kul hakkına riayeti esas kabul eden bir teşkilata
    çevirmeli; bu kuruma giden vergiler yalnızca Sünni Müslümanlardan tahsi
    edilmeli, örneğin ateistlerden diyanet vergisi alınmamalıdır.

    Bu mümkün değil ise en azından bu kurumda tüm dinlere ve mezheplere yer
    açılmalıdır.

    Aynı kısır döngüyü, ben merkezci algıyı dini eğitim sisteminde de
    görmekteyiz.

    Sadece Sünni İslam’ı öğreten kurumlar olan imam hatip liseleri, devlet
    okulları statüsündedir.

    İmam hatip liselerinin tarihi de çok ilginçtir.

    CHP iktidarı zamanında açılan bu okulların amacı  laik, modern Türkiye
    Cumhuriyeti devletine uygun din adamları yetiştirmektir…

    İyi de laik devlet niye din adamına ihtiyaç duyar ki?

    Çünkü Türkiye’de sol iktidarlar da, sağ iktidarlar da hiçbir zaman laikliği
    tam anlamıyla kavrayamamış ve laik olamamışlardır.

    Yetiştireceği kafasına uygun din adamlarıyla ülkedeki dini yapılanmaları
    kontrol etmeyi, diğer tabirle bir ruhban sınıfı oluşturmayı amaçlayan CHP
    zihniyeti, iktidarı sağ partilere kaptırınca kelimenin tam anlamıyla kazdığı
    kuyuya düşmüştür.

    Genellikle Neo-osmanlıcı kafaya sahip sağ iktidarlar da imam hatiplerde
    Osmanlı medrese sistemini hakim kılmaya kalkışınca çatışmalar başlamıştır.

    Neo-osmanlılıların görmek, anlamak, kavramak istemedikleri mesele
    Türkiye’nin, Osmanlı zamanındaki değerlerden ve alt yapıdan uzaklaşmış, daha
    farklı kimliklere bölünmüş bir yapıya sahip olduğu gerçeğidir.

    Devlet eliyle desteklenen dini eğitimin ülkedeki kamplaşmaları artıracağını
    düşünemeyen muhafazakar akıl, ne yazık ki Osmanlı eğitim sistemini de aslında
    doğru dürüst bilmemektedir.

    Osmanlı’nın zayıflamasının nedenlerinden biri eğitim sisteminde fenni
    ilimlerden uzaklaşması ve dini eğitime yoğunlaşmasıdır.

    Bir başka dikkate alınması gereken husus da  imam hatip liselerinde sunulan
    dini eğitimin kalitesidir.

    Din adamı değil de, ülkenin belli başlı kadroları için dini eğitim almış
    elemanlar yetiştirmek hedeflenince (din eğitimi değil de dini eğitim verilmeye
    kalkışılınca), sınava yönelik bir eğitim sistemi öncellendi ve beşeri ilimler ön
    plana çıkarılıp dini eğitim geriye itildi.

    Bu gelişme imam hatiplerdeki dini eğitimin kalitesini düşürdü ve ortaya
    Arapça’dan bihaber ancak lafzen Kur’an’ı Kerim okuyabilen, ağzından Allah kitap
    düşmeyen ama fani hırslarla malul, siyasi veya ticari hedefleri olan, vizyonsuz,
    maddi gücü ilahi bir lütuf gibi algılayan ideolojik bünyeler çıktı.

    Gerçek şu ki; ne toplumsal planlamada ne de dinlerin kendi iç
    felsefelerinde din bir hizmet sektörü değildir.

    Bir maddi üretim sektörü de değildir. Bu nedenle hiçbir devlet din
    adamı yetiştirmez.

    Eğer devlete bu izni verecek olursak, dini eğitimin nasıl olacağını, hatta
    olup olamayacağını da o belirler.

    Dini eğitim cemaatlerin işidir.

    Ne gariptir ki bugün cemaat okulları da, tam anlamıyla Arapça’ya vakıf ve
    Kur’an’ı asrın idrakine sunacak İslam alimleri yetiştirmek yerine, Nijerli
    çocuklara Türkçe öğretmeyi tercih etmektedir.

    Bu konuda dikkate alınması gereken bir diğer mevzu da ilahiyat
    fakültelerinin durumudur.

    Bugün Batı’da hiçbir üniversitenin kilise bölümü yoktur.

    İlahiyat kelimesinin tam karşılığı teolojidir. Teoloji tüm dinleri
    kapsar.

    Oysa Türkiye’deki İlahiyat fakültelerinde imam hatip liselerinde verilen
    İslami eğitim teferruatlandırılır sadece.

    Bir üniversite çatısı altındaki akademik din bilimlerinin tamamı İslam’a
    endekslenemez.

    Endekslenirse ilahiyat eğitimi adı altında yapılan sahte
    akademizmden
    bahsedebiliriz ancak.

    Bu fakültelerin kürsü başkanları Budizm’i İngilizce yorum kitaplarından
    okuyan ve aslından bihaber kişilerdir. Salt İslam alanında uzmanlaşmak isteyen
    bir akademisyenin dahi Budizm gibi bir dünya dinini aslından okumamış olması
    utanılacak bir hadisedir.

    Bizim Hıristiyan teoloğumuz yoktur ama bol miktarda İsrailiyat
    teoloğumuz vardır.

    Bu yüzden Batı’yı örnekler ama tanımayız. Çünkü asırlardır süren Batı
    aşkımıza rağmen bir türlü aklımıza oksidentalist enstitüleri kurmak gelmez.

    Buna mukabil oryantalistlerin kitaplarından İslam’ı öğrenen teologlarımız
    kendilerine ‘din adamı’ derler.

    Üniversite bilim üretir, din adamı yetiştirmez.

    Bugün Türkiye’de ilahiyat fakülteleri din adamı yetiştirmeye zorlanıyor.
    Üstelik tek bir dine ait, tek bir mezhebin eğitimini almış din adamlarını…

    Peki buradan mezun olanlar din adamlığı yapıyorlar mı?

    Bugün Türkiye’nin ilahiyat mezunlarını medya sektöründe, parlamentoda,
    bürokrasi ve diplomaside, devlet kadrolarının tamamında görebilirsiniz. Din
    adamlığı yapanların sayısı bir hayli azdır.

    Özetlersek:

    Eğitim ve öğretim farklı şeylerdir.

    ‘Eğitim’ çocuğu vicdani terbiyeye tabi tutarak bir davranış biçimini
    alışkanlık haline getirmesini sağlamaktır.

    Öğretimde ise bir takım doğruları öğretmek, kimi zaman ezberletmek
    esastır.

    Bu metodu esas alan eğitim sistemimizin adı yanlış konulmuştur aslında.
    Eğitim değil, öğretim sistemi olmalıydı.

    ‘İlmi taleb etmek’ gibi eğitimde son derece gerekli bir şartı
    önemsemeyen modern eğitim, ilmi talep edenden gelen ‘talebe’ kelimesini öğrenci,
    hocayı da öğretmen yapmıştır ancak ‘eğitim’ kelimesini unutmuştur.

    Öğretimi herkes alır. Her çocuk yere çöp atmanın yanlış olduğunu bilir ancak
    bunu alışkanlık haline getirmek vicdani eğitimle ilgilidir ve bu eğitim 3
    yaşında başlayıp 11-12 yaşlarında sona erer.

    İslam’a göre ebeveynler çocuklarına model olmak suretiyle bir vicdan eğitimi
    kazandırırlar ve dini hayatlarına da bu süre zarfında çocuklarını ortak ederler.
    Bir aile çocuğuna kendi dinini ancak çocuk akıl beliğ, yani rüşdünü ispat edecek
    yaşa geldikten sonra bir tercih olarak sunabilir.

    Ne dünya genelinde ne de akıl ve vicdana göre, devletin halkına belli bir
    dini eğitimi dayatması hoş karşılanmaz.

    İmam hatip liseleri dini eğitim veren kurumlar olduğu için devlet okulu
    olmamalıdırlar.

    Eğer olacaklarsa, benzer eğitimi ülkede yaşanan farklı dinlerde sunacak,
    örneğin papaz, haham okulları da kurulmalı veya kurulmuş olanlar varsa bunlar
    devlet okulu statüsüne kavuşturulmalıdır.

    Devlet din eğitimi verebilir.

    Bunun adına İlahiyat, yani teoloji denir. Teoloji fakültelerinde İslam,
    İsevilik, Musevilik, Uzak Doğu Dinleri gibi kürsüler kurulur.

    İslam ağırlıklı bir teoloji eğitimi alan akademisyen, insanlık tarihinin tek
    tanrı öncesi varolan belgelerine islami bakış geliştirecek düzeyde eğitilir.

    Bu şu demektir; iyi bir ilahiyat eğitimi sadece Arapça, İbranice, Süryanice
    gibi dillerden birini veya birkaçını değil, ölü dillerden birini de iyi bilmeyi
    gerektirir.

    Daha güzel bir Türkiye daha özgür ve tarafsız bir eğitimle mümkündür.

    Devlet erkanı tablet bilgisayarlarla insanların gözlerini boyayarak
    iktidarlarının ömrünü uzatmaya çalışmak yerine, gerçekten samimi, idealist ve
    vatanperver olmaya çalışmalıdır artık.

    Ülkedeki eğitim sorununun tablet bigisayar eksikliği değil, zihniyet
    bozukluğu olduğunu farketmek bu alanda atılacak ilk adımdır.

    http://www.adilmedya.com/allahin-bizden-dindar-nesil-talebi-var-mi-h28971.haber

     

    Etiketler:

    Yorum Yapmak İster misin?

    Yorum Yaz

    Yorumlarınızı Paylaşırken

    Yorumlarınızı politik,kırıcı,kaba yazmamaya özen gösterin başkalarını taciz edebilecek laflardan kaçının.Kriterlere uymayan yorumlar onaylanmıyacaktır.

    Lütfen bizimle bilgilerinizi doğru şekilde paylaşın sitemiz size Kesinlikle spam mailler göndermez